Recensie A Knight of the seven kingdoms – Nederlandse Editie

Dit boek is een prequel van ‘Het Lied van IJs en Vuur’ (in de volksmond ook wel The game of thrones genoemd naar de gelijknamige tv-serie) en speelt zich grofweg een eeuw voor ‘Het Lied van IJs en Vuur’ af. Je volgt Dunk en Ei, een hagenridder en z’n schildknaap. Ze komen steeds terecht in politiek gekonkel waardoor Dunk moet vechten voor z’n idealen en leven.

Ik heb jaren geleden de boekenreeks gelezen en ik was dan ook heel enthousiast om weer terug te komen naar deze wereld. Het boek staat vol met de prachtigste tekeningen, die het beeld van het verhaal versterken. Ik vond dit echt genieten. Twee tekeningen zet ik in de reactie van dit bericht om een beeld te geven. 

Het zijn drie verhalen die grotendeels op zichzelf staan, maar beter wel op chronologische volgorde te lezen zijn. Sommige stukjes worden omwille van het verhaal herhaald uit de vorige verhalen, wat enigszins repetitief overkomt als je ze snel achter elkaar leest.

In het eerste verhaal ontmoeten Dunk en Ei elkaar en gaan samen op pad. Dunk doet mee aan een toernooi en daar ontmoet hij heel veel bekende families: de Lannisters, Baratheons, Targaryens, Tyrell enz. Het begin is heel traag, omdat ze al de families introduceren en wie vocht voor wie en waarom. Als je de hoofdreeks (nog) niet kent, dan raak je helemaal de draad kwijt. Ik vond dit stuk echt wel saai en langdradig. Ongeveer op de helft van het eerste verhaal (rond bladzijde 70) pakt het verhaal op en wordt het per bladzijde beter.

In het tweede verhaal is te merken dat de wereld al is opgebouwd, er wordt veel minder uitgelegd. Ik voelde zelf ook al een band richting Dunk en Ei. Door beide elementen las het verhaal veel vlotter en fijner. Het begint ook met een klassieke George RR Martin opening: hangende lijken waarvan de ogen al uit de kassen gepikt worden door vogels… Heerlijk brrrrr…

Het laatste verhaal vond ik het beste, ik was steeds aan het speculeren waar het onheil vandaan zou komen. Ik vroeg me ook af hoe ver het zou gaan en of het wel goed zou komen. Aan het eind van het boek kreeg ik weer zin om de hele serie weer te lezen. Wat mij tegenhoudt is toch dat het beroemde eind nog niet geschreven is. Dat zou toch eens machtig zijn als die uitkomt…

Kortom, in het begin heb ik echt even geworsteld met het verhaal, veel wie is wie en weinig actie, later wordt het steeds beter. De tekeningen maakten veel goed.

Ik dank LS Luitingh Sijthoff Fantasy voor dit prachtige exemplaar.

Quote van Dunk: ‘Woorden zijn wind, Ei. Laat ze maar aan je voorbij waaien.’