De geesten die niet langer zwegen – Roxanne Borgman

De geesten die niet langer zwegen – Roxanne Borgman

Ik heb dit recensieboek opgestuurd gekregen van Roxanne en daarvoor dank.

Dit boek gaat over suïcide en als psycholoog en wereldverbeteraar hou ik ervan wanneer er aandacht besteed wordt aan dit soort thema’s, zeker wanneer er hierdoor meer begrip voor komt. Het erkennen dat mensen met suïcidale gedachten rondlopen en er soms ook naar handelen is zo belangrijk.

Het mooie van dit boek is dat alle royalty’s naar stichting 113 gaat, een stichting die zich inzet voor zelfmoord preventie. Ik heb gelukkig van dichtbij geen ervaring met dit onderwerp, dus ik bekijk het verhaal met andere ogen dan iemand waarbij dit onderwerp wel dicht bij het hart ligt.

Je volgt Rafiq, die zijn pleegbroer Vinnie verliest. De gaat de politie uit van zelfdoding, Rafiq gelooft dat iemand anders verantwoordelijk is voor de dood van Vinnie. Lani, een sjamaan, wordt erbij gehaald om met de geesten van het gebouw te praten. Hiermee probeerde ze erachter te komen wat er gebeurd is in die noodlottige nacht.

De cover is stemmig en past helemaal bij het verhaal. In vergeleken met alle dikke pillen die ik lees is dit een vrij dun boekje en dan is het altijd de vraag of het de auteur lukt om in een paar bladzijden de personages zo neer te zetten dat je met ze gelooft. Dat is heel goed gelukt! Ik had wel wat moeite met het eerste hoofdstuk, maar vanaf het tweede hoofdstuk zat ik in het verhaal. Alle gevoelens beleefde ik mee, zoals de warme gevoelens van kameraadschap, ongeloof, verdriet, rouw en angst.

Het is vlot en best spannend geschreven. Er komen meerdere geesten langs en omdat ik niet zo’n held ben word ik daar toch altijd een beetje nerveus van. Ik had op sommige momenten serieuze hartkloppingen 😊 .

Ook interessant vond ik de rijke achtergrond van de personages in dit boek. Alhoewel het zich in Nederland afspeelt komen de personages of hun ouders uit verschillende delen van de wereld. Zo komt een gesprek over geesten, wat op een gegeven moment Gwisin genoemd wordt, veel natuurlijker over. Ik voelde ook vertedering bij de volgende zin: “Ajumma zorgt wel voor je”.

Kortom, ik vond dit een spannend emotioneel verhaal en het geeft een mooi podium aan het thema Suïcide.